Во неколку региони на Централна Азија, претпочитањето синови сè уште длабоко влијае врз семејните одлуки, што резултира со значителни разлики во стапките на наталитет кај момчињата и девојчињата. Експертите предупредуваат дека овој феномен не се однесува само на човековите права и родовата еднаквост, туку и на демографската иднина на цели општества.

Во Узбекистан се раѓаат околу 107 момчиња на секои 100 девојчиња, додека во Таџикистан соодносот достигнува 110 момчиња на 100 девојчиња. Научниците истакнуваат дека ваквите разлики не можат да се објаснат со природни биолошки фактори. Напротив, тие се поврзани со практиката на селективен абортус кога пренаталните тестови покажуваат дека фетусот е девојче.

Притисокот за добивање машки наследник

Зад бројките лежат лични приказни на жени соочени со тешки одлуки. Мајките опишуваат како желбата на нивното семејство за син, во комбинација со општествените очекувања и традиции, го решата текот на бременоста.

Во многу случаи, раѓањето на момче сè уште се смета за симбол на општествено признавање и продолжување на семејната линија. Иако овие перцепции имаат длабоки историски корени, модерната технологија ги промени фактите. Ултразвукот и тестовите што го откриваат полот на бебето рано во бременоста овозможија да се направат избори што претходно не беа можни.

Но, последиците почнуваат да се појавуваат

Ефектите од оваа практика се веќе видливи. Според официјалните бројки, во Узбекистан во последните 25 години се родени околу 650.000 девојчиња помалку од момчиња, додека сличен тренд се бележи и во соседен Таџикистан.

Експертите нагласуваат дека биолошки шансите да се добие момче или девојче се речиси исти. Затоа, толку големото несовпаѓање во раѓањата е индикација за човечка интервенција, а не за природна еволуција.

И покрај научните сознанија, погрешното сфаќање дека мајката е „одговорна“ за полот на детето сè уште преовладува во многу заедници. Како резултат на тоа, многу жени доживуваат социјален притисок, вина, па дури и критики кога немаат син.