Неодамнешната пресуда на Врховниот суд на Шпанија предизвика голема дебата за границите на согласноста и што претставува сексуален напад. Случајот, кој на прв поглед може да изгледа „благ“, всушност истакнува нешто многу посуштинско.

Поточно, судот пресуди дека ракувањето без согласност може да претставува сексуален напад, а не само форма на вознемирување. Ова е одлука што не е насочена кон „традиционален гест“, туку го редефинира контекстот во кој тој добива значење.

Случајот се однесува на маж кој ѝ пришол на жена на автобуска станица, ја зграпчил за рака без нејзина согласност и ја бакнал, а воедно ѝ предложил да го следи нудејќи ѝ пари. Всушност, неговото однесување не било моментално, туку повторувано, што го засилило елементот на притисок и принуда.

Врховниот суд јасно стави до знаење дека клучен елемент не е само самиот чин, туку и контекстот и намерата. Кога има несакан физички контакт со јасна сексуална позадина, тогаш не зборуваме за „невин“ гест или едноставна досада на јавно место, туку за повреда на сексуалната слобода на друго лице.

Одбраната се обиде да го деградира инцидентот како „улично вознемирување“, но судиите го отфрлија овој аргумент, нагласувајќи дека физичкиот контакт без согласност, кога е поврзан со сексуална намера, јасно го надминува тоа ниво. Така, пресудата и изречената казна беа потврдени.

Она што вреди да се извлече од одлуката не е тоа што го криминализира бакнувањето на рацете, туку тоа што го враќа концептот на согласност во фокусот. Истиот настан може да има сосема различни значења, во зависност од тоа дали постои реципроцитет или е наметнат еднострано.

Во ера кога границите се редефинираат, оваа одлука нè потсетува на нешто едноставно, но фундаментално: никој не е должен да прифати каков било физички контакт, без разлика колку „мал“ може да изгледа, кога не е посакуван!

Извор:пинк.гр

Photo by Fotógrafo Samuel Cruz on Unsplash