Голем број видеа што кружат на социјалните мрежи во последниве денови покажуваат дека некои компании во Индија ги тераат работниците да носат камери прикачени на лента на главата за да ја снимаат својата работа и да тренираат системи за вештачка интелигенција.
Автоматизацијата е клучен дел од модерната деловна стратегија. Но, со подемот на вештачката интелигенција, работите се движеа толку брзо што ниедна работа не изгледа безбедна, без разлика колку сте добри. До неодамна, физичките работници се чувствуваа малку побезбедни. Но, ако она што се кажува онлајн е вистина, можеби дури и тие работни места не се безбедни.
Видеа од работници во фабрика за облека во Индија станаа вирални. Работниците изгледаат како да работат нормално на машини за шиење, но има еден детаљ што се издвојува: сите носат камери прикачени на главите.
Досега, ниту еден медиум не потврди што точно се случува. Главната теорија што циркулира е дека камерите ги снимаат движењата на работниците за да можат компаниите да ги користат снимките за да тренираат роботи со вештачка интелигенција кои на крајот ќе ги заменат.
„Прв чекор: ги терате луѓето да работат како роботи. Втор чекор: ги терате роботите да ги научат како да работат како роботи. Трет чекор: ги отпуштате сите луѓе и само роботите работат“, напиша еден корисник на X.
„Сами си копаат дупка“, коментираше друг.
Како што објавува „Индија тудеј“, бидејќи камерите го снимаат точно она што работникот го гледа – движења на рацете, координација и извршување на задачата – се создава вреден збир на податоци за машините што учат преку набљудување и копирање. Значи, наместо скапа опрема за снимање на движење, компаниите би можеле да го користат овој „човечки вид“ за да ги научат роботите на сложени процедури.
Освен стравот од масовни загуби на работни места, многумина посочуваат и на моралниот аспект. Ако оваа теорија се докаже како точна, тогаш постои сериозен проблем: многу од овие работници можеби дури и не знаат дека, всушност, ги обучуваат системите што утре може да ги исфрлат од пазарот на трудот.
