Силните болки во стомакот и крвавата столица биле знак дека нешто не е во ред
Да не бев итно оперирана, тоа ќе се случеше и ќе умрев од сепса
Младата докторка од Ниш, Хаџи Александра Димитријевиќ, дефинитивно е личност за која ќе се зборува, со оглед на тоа што излезе како победничка од најтешката битка во нејзиниот живот. Пред две години, ненадејно ѝ беше дијагностицирана сериозна болест од која умираат 99 проценти од пациентите. Следеа ужасни компликации и дури седум тешки операции, но Александра ги надмина сите и сега ја раскажува својата приказна за верата, преживувањето и медицинските грешки, пренесува нова.рс.
Хаџи Александра Димитријевиќ водела здрав живот сè додека не забележала симптоми што ја загрижиле.
Силните болки во стомакот и крвавата столица биле знак дека нешто не е во ред, а набрзо следела тешка дијагноза – компликација од улцерозен колитис, болест од која преживуваат само еден процент од луѓето. Тогаш започнала нејзината борба за живот.
„Денот пред да се разболам, бев во теретана, трчав, вежбав, го правев целиот тренинг. Следното утро се разбудив со силна болка во стомакот. Отидов во тоалет и имав крвава столица. И тогаш моето тело почна да опаѓа“, се сеќава таа.
Слушнете го Канал 77 радио во живо онлајн!
Иако нејзината состојба била алармантна, лекарите не ја препознале веднаш сериозноста на ситуацијата.
„Четири пати бев на Гастроентеролошката клиника во Ниш и четири пати ме пратија дома без хоспитализација. Од првиот момент знаев дека многу работи не се во ред и дека станува збор за сериозна состојба. Бев толку лошо што морав да се јавам во итната помош, а прво помислија дека е некоја заразна болест, па ме транспортираа на Инфективната клиника, а оттаму ме префрлија на гастроентерологија.
Поради несоодветна терапија, нејзиното дебело црево почнало „брзо да се влошува“, што довло до ужасна компликација.
„Наидов на најсериозната компликација што може да се случи со воспалителни заболувања на цревата, а тоа е токсичен мегаколон, кој го преживуваат само 1 процент од луѓето. Тоа е воспаление на дебелото црево кое го зафаќа целиот орган, што предизвикува негово ширење и може да пукне. Да не бев итно оперирана, тоа ќе се случеше и ќе умрев од сепса. Мораа да ми го извадат целото дебело црево и да ми стават стома“, продолжува таа.
Прочитајте исто така: Пациентките со рак започнуваат со лекување во подоцнежни стадиуми на болеста – ДЗР утврди низок процент на опфат на скрининзите за рак на дојка и матка
Следело борба за нејзиниот гол живот, во која имала четири големи операции опасни по живот за само 20 дена. Таа признава дека првите три операции целосно го исцрпиле нејзиното тело и дух.
„По трите операции, веќе се онесвестував. Морам да признаам дека сè ми беше преку глава и дека ја започнав четвртата операција целосно без волја за живот. Реков: „Боже, само земи ме за да заврши оваа болка“. Бев многу лошо и физички и психички, се молев на Бога да умрам“, вели таа искрено.
За среќа, таа четврта операција во Белград, извршена по „чудо Божјо“, била успешна.
По првата операција, Александра добила стома, со која живеела една година и осум месеци. За неа, оваа медицинска помош не била хендикеп.
„Стомата стана моја нормала. Да не беше таа мала кесичка на стомакот, немаше ни јас да бидам тука. Со стома, пливав, пешачев и патував и правев апсолутно сè што прават луѓето без стома. Ѝ сум благодарна на стомата за мојот нов живот. Таа повторно ме роди“, искрено вели Александра.
По четвртата операција, таа бил вратена од Белград во Клиничкиот центар во Ниш, а потоа морала повторно да научи да оди, бидејќи мускулите ѝ атрофирале од долго лежење.
Бидејќи примала храна само интравенозно, тежела помалку од 50 килограми.
„За време на петтата операција, раната што ја имав цело време на стомакот поради дренажа беше зашиена, а стомата сè уште ја имав. Кога се опоравив од таа операција, дури тогаш можев да си одам дома. Бев примена на болничко лекување кон крајот на јуни, а бев отпуштена од болница на 14 октомври“, вели таа.
По напуштањето на болницата, се чувствувала добро, но поради стомата, не можела да продолжи да работи на терен како лекар.
Целото ова искуство, додава таа, ја научило дека животот е еден и скапоцен и дека мора да го живееме секој ден до максимум.
„Благодарна сум на Бога што ми беше дадена нова шанса во животот. Благодарна сум на моето семејство и пријателите кои беа со мене дури и кога беше најтешко. Сè што имате материјално во животот е безвредно ако немате здравје. Без здравје, ништо, со здравје, сè“, вели Александра.
