Нов извадок во кој Вирџинија Џуфре, жената која стана жртва на Џефри Епштајн и Гислен Максвел пред да изврши самоубиство на 41-годишна возраст, го опишува своето брутално силување од „многу добро познат премиер“ објавува „Њујорк пост“ пред објавувањето на нејзината книга „Ничија девојка“.
Во ова поглавје, Џуфре опишува како го замолила Епштајн да интервенира откако политичарот – чие име не е наведено – ја принудил да моли за својот живот, но тој ладно одговорил дека тоа е само дел од нејзината работа.
„Откако бев третирана толку брутално, а потоа ја видов бездушната реакција на Епштајн на тоа колку се чувствував преплашена, морав да прифатам дека тој само ме фали за да ме задржи како свој пион. На Епштајн му беше гајле само за Епштајн“, се присетува Џуфре во мемоарите.
Џуфре, исто така, пишува дека причината зошто не го именувала „многу добро познатиот премиер“ била од страв дека тој ќе „се обиде да ѝ наштети“ ако го објави неговото име. Сепак, како што потсетува „Њујорк пост“, Џуфре го именувала поранешниот израелски премиер Ехуд Барак, кој негирал каква било вмешаност во нејзиниот случај.
Првото силување
Како што пишува Џуфре, првата средба со премиерот се одржала на приватниот остров на Епштајн на американските Девствени острови некаде во 2002 година, кога таа имала само 18 години.
Потоа, пишува таа, ѝ било наредено да го придружува човекот до логорски оган, но тој откако останале сами, јасно ставил до знаење дека „сака насилство“.
„Тој постојано ме давеше сè додека не ја изгубив свеста и уживаше гледајќи ме како се плашам за мојот живот. Ужасно е што премиерот се смееше кога ме повреди и се возбуди уште повеќе кога го молев да престане. Излегов од ѕвончето крварејќи од устата, вагината и анусот. Со денови ме болеше грлото при дишење и при голтањето“, пишува таа, додавајќи, „ме силувал побрутално од кој било друг досега“.
Таа се сеќава како истрчала кај Епштајн и го молела да не ја враќа кај премиерот.
„Клекнав и го молев. Не знам дали Епштајн се плашел од човекот или му должел услуга, но тој не дал никакви ветувања, ладно велејќи за бруталноста на политичарот: „Ова се случува понекогаш.“
Второто силување
Кратко потоа, пишува Џуфре, Епштајн ја вратил кај политичарот на втор состанок што се одржал во колиба на „Лолита експрес“.
Иако искуството било многу помалку насилно, Џуфре се сеќава дека целото време го поминала во страв дека „премиерот“ или одеднаш ќе ја удри или ќе ја задави.
Како што пишува во книгата, токму рамнодушноста на Епштајн кон нејзиниот страв и повредите од „премиерот“ ја натерале да се соочи со вистината на 18-годишна возраст.
„Во тоа време не знаев, но мојата втора средба со премиерот беше почетокот на крајот за мене“, пишува Џуфре во она што може да се смета за застрашувачка референца за нејзиниот крај, додавајќи дека таа нема да преживее живот на сексуална експлоатација и или ќе изврши самоубиство или ќе умре од рацете на еден од пријателите на Епштајн.
Барањето што го донесе крајот
Последната пресвртница се случи тоа лето, кога Епштајн и Гислен Максвел ја замолија да им роди дете – предлог што доаѓаше со вили, богатство и дадилки кои работат 24 часа на ден, но ќе бараше од неа да се откаже од сите законски права.
Тогашната тинејџерка Џуфре пишува дека веднаш се загрижила дека планираат да го искористат бебето како идна жртва на трговија со луѓе и почнала да го планира своето бегство.
Таа набрзо избегала од влијанието на двојката, но нејзините искуства ја прогонувале до крајот на животот – особено „алчниот, суров поглед на премиерот додека ме гледаше како молам за мојот живот“.
