Република Србија им исплати отштета на Светлана и Бранимир Смиљковиќ од Дољевац, родители на момче родено во 1983 година за кое Клиничкиот центар во Ниш тврди дека починало по раѓањето.
Отштетата ја досуди Врховниот суд на Србија по одлуката дека е повредено правото на семејството Смиљковиќ на почитување на семејниот живот, загарантирано со Европската конвенција за заштита на човековите права.
Смиљковиќ ја поднесоа тужбата во 2013 година откако, тврдат тие, дознале дека нивното дете не починало во болницата како што им било кажано триесет години претходно. Оттогаш, пресудите на Основниот и Апелациониот суд во Ниш се поништени три пати, а Врховниот суд ја донесе конечната одлука.
„Таа година, во нашата куќа дојде еден човек кој се претстави како поранешен вработен во нишкото породилиште. Побара чаша вода и побара прошка затоа што е тешко болен. Рече дека дошол да признае дека нашиот син не починал, дека живее во населбата Ледена Стена и дека се вика Дејан, но дека не смее да ги каже останатите детали за неговата судбина“, изјавила Светлана за Нова.рс.
Како што понатаму наведува, ова ги потврдило нејзините сомневања дека нејзиното бебе не починало во болницата.
„Во 1983 година родив син и го доев два дена, само за на третиот ден да ми кажат дека сум млада, дека ќе имам уште деца и да ја потпишам умреницата. Ми дадоа инјекција со седатив и ме отпуштија од болница. На мојот сопруг му беше кажано да дојде и да ги добие резултатите од обдукцијата, но една година не добивме никаква документација и никогаш не го видовме телото на детето. Рекоа дека нашето бебе наводно е во Белград, што ни беше сомнително, но немавме докази дека не ја кажуваат вистината.“
Светлана вели дека парите не донеле мир ниту нејзе ниту на нејзиниот сопруг. Утеха, вели таа, добива од нејзините две ќерки и син, но не може да го преболи момчето за чија судбина не знае ништо. „Празнината во мојата душа е сè уште присутна. Не губам надеж дека ќе го најдам моето дете, само тоа би ми донело среќа. Парите не можат ништо да променат.“
Врховниот суд додели отштета на семејството Смиљковиќ затоа што, како што е наведено во пресудата, „мајката била отпуштена од болница без документација за причината за смртта, не го видела телото и сè додека не била поднесена тужбата, родителите не ги добиле резултатите од обдукцијата ниту телото на детето за погреб.“
Исто така, како што понатаму наведува судот, „нема сигурност дека детето на кое е извршена обдукција (и кое е идентификувано врз основа на нараквицата со името на мајката) е истото дете што го родила Светлана затоа што примерокот од медицинското ткиво бил уништен и нема примерок од ДНК за да се утврди мајчинството“.
Судот изјави дека се утврдени пропустите за кои е одговорна државата. „Тужената Република Србија, со своите неефикасни дејствија од 2013 година, кога беше поднесена тужбата, го прекрши правото на тужителите на почитување на семејниот живот од член 8 од Конвенцијата за заштита на човековите права и основните слободи, бидејќи не презеде соодветни мерки што би довеле до разјаснување на спорните околности во врска со судбината на детето, поради што родителите имаат право на паричен надомест“, се наведува во пресудата.
Адвокатот на семејството, Ѓура Благојевиќ, истакнува дека 11 години е долг период и дека им недостасувал клучен сведок, бидејќи човекот што му кажал на семејството Смиљковиќ дека нивното дете е живо, починал.
„Оваа пресуда е доказ дека правдата е бавна, но остварлива. Сè ќе беше полесно доколку тој вработен во родилиштето можеше да сведочи. Поради изминатото време и недостапната документација, тешко е да се докаже одговорноста за небрежноста на родилиштето“, рече тој.
Тој додаде дека правдата е само делумно задоволена бидејќи немало актери или мотиви за тие настани.
„Имам повеќе вакви случаи, но разочарувачки е што во друга постапка, идентична со онаа во која беа вклучени актерите на Смиљковиќ, добив негативна пресуда од Врховниот суд. Ова не треба да се случува, со оглед на тоа што станува збор за истата фактичка состојба, а истата судска институција донесува сосема поинаква пресуда. Поднесов уставна жалба против таа одлука, која беше одбиена, па се жалев до Европскиот суд за човекови права во Стразбур. Минатиот ноември добив потврда дека мојата петиција ќе биде разгледана пред таа судска институција. Се надевам на позитивен исход за да се продолжи борбата за правата на оние родители кои сè уште се прашуваат што се случило со нивните деца“, заклучи адвокатот.
