Германија очајно бара квалификувана работна сила бидејќи таканаречената генерација „бејби-бум“ се пензионира во наредните години, додека премалку деца се раѓаат истовремено.
На болниците им недостасуваат медицински сестри, на училиштата им недостасуваат наставници, а ИТ секторот бара програмери.
Економистите од Институтот за истражување на пазарот на трудот (ИАБ) во Нирнберг проценуваат дека Германија треба да привлекува 300.000 квалификувани работници секоја година само за да одржи статус кво.
Без нив, Германците би морале да работат подолго, да се пензионираат подоцна – или едноставно да бидат посиромашни, изјави за DW истражувачот на ИАБ, Михаел Оберфихтер.
Според најновите податоци од Федералната канцеларија за миграција и бегалци, околу 160.000 странци со дозвола за престој се наведени како квалификувани работници.
Но, таа служба е исто така задолжена за обработка на барањата за азил на милиони бегалци кои пристигнале во Германија во последните години поради војни и конфликти, како оние во Сирија и Украина. Поради недостатокот на дигитализација, германската бирократија е бавна.
Наглиот пораст на бројот на бегалци и неуспехот на владата да ги интегрира на пазарот на трудот доведе до растечко незадоволство од миграциската политика и растечка поддршка за крајно десничарската, антимигрантска партија Алтернатива за Германија (АфД).
По Втората светска војна, Германија доживеа економски бум кој сè уште се опишува како „економско чудо“.
Во текот на 1950-тите, 1960-тите и почетокот на 1970-тите, економијата растеше толку брзо што на младата демократија ѝ беше потребна работна сила од странство.
Германија склучи официјални договори за вработување со земји како Италија, Грција, Турција, Југославија и други за да обезбеди постојан проток на работници.
До 1973 година, кога политиката беше постепено укината, 14 милиони луѓе дојдоа да работат во Германија. Тие беа наречени „гастарбајтери“ бидејќи владата претпоставуваше дека ќе се вратат дома по неколку години. Сепак, многумина останаа да живеат во Германија.
Денес, и покрај обновената потреба за работници, мигрантите се соочуваат со бројни пречки на пазарот на трудот.
Откако дипломирала на универзитет во Германија, на Зара од Иран отпрвин не ѝ било дозволено да работи. „Помина речиси една година додека не добив состанок за да ја сменам студентската виза во работна“, изјави таа за ДВ.
Зара течно зборува германски јазик, предава на универзитети и се занимава со истражување. Сепак, по повеќе од шест години во земјата, таа сè уште не добила постојана работна дозвола и мора да се пријавува кај властите секој пат кога ќе ја смени работата.
„Понекогаш се прашувам: дали сакам да живеам тука“, рече таа, прашувајќи се дали требало да оди во Канада како некои нејзини пријатели кои оттогаш добиле канадско државјанство. „Сè уште морам да поминам низ сето ова по шест и пол години“.
Адвокатот за миграција од Келн, Бјорн Мејбаум, вели дека Зара не е изолиран случај. „За жал, истото е низ цела Германија“, изјави тој за DW.
Неговата канцеларија обработува околу 2.000 вакви случаи годишно, обидувајќи се да ги забрза процедурите. Меѓу клиентите се „лекарите, медицинските сестри, инженерите, возачите на камиони“.
Главниот проблем, вели тој, е што службите за имиграција имаат премалку луѓе, па затоа апликантите чекаат „со месеци или дури и една година“.
„Тоа е едноставно фрустрирачко. И тоа не е пораката што треба да ја испратиме до светот. Ние се натпреваруваме за работници“, пренесува Б92.нет
