Полковникот Пол Тибетс погледна право пред себе низ шофершајбната на кабината на пилотот на Б-29. На авионот му дал име Enola Gay, по неговата мајка. Полетаа во 2:45 часот наутро, на 6 август 1945 година, во мисијата која нема да ги промени само нивните животи, туку и на целото човечштво, пишува Eeuronews.

Тибет е единствениот што ги знаеше сите детали за „Малото момче“, првата атомска бомба што некогаш била направена, чија цел била да ја принуди Јапонија да се предаде со удар што светот никогаш порано не го видел.

Бомбата тежела 4.540 килограми, а на бомбардерите им била потребна писта од две милји за да се кренат од земјата под закрила на ноќта и да започнат патување од 2.400 километри. Целта е градот Хирошима со 350.000 жители, на кој „Enola Gay“ се приближи кратко по 8:10 часот наутро.

Според податоците што подоцна станаа достапни за јавноста, Тибет и копилотот Роберт Луис го кренале авионот на висина од околу 9.500 метри. Четири минути подоцна, стрелецот Томас Фереби погледнал низ својот визир. Целната точка била мостот Аиои. Кога јасно го видел, го ослободил „Малото момче“, додека Тибет во исто време одеднаш го свртел авионот за 155 степени.

Имале 45 секунди д го свртат за да не ги зафати бранот на експлозии. Под нив, Хирошима се будела.
80.000 луѓе загинаа за една минута. Бомбата ослободи силата на една експлозија од 15.000 тони ТНТ. Градот го преплавила заслепувачката светлина и топлина, а температурата достигнала 3.871 степени Целзиусови за помалку од секунда.

Разорната моќ била толку моќнашто на 500 метри од нултта точка луѓето буквално испариле. Бронзените статуи се стопиле, а керамиди од кровови се разлетали како сламанаветер. Километри подалеку, кожата на илјадници мажи, жени, деца и животни беше изгорена под дејство на интензивно инфрацрвено зрачење и енергија што го погоди градот.

Хирошима е срамнета со земјата. Во следните години, илјадници жители страдаа од разни видови рак, а во следните четири месеци бројот на жртви се зголеми, достигнувајќи околу 160.000 смртни случаи. Три дена по Хирошима, уште една атомска бомба го погоди Нагасаки, а на 15 август 1945 година, Јапонија потпиша безусловно предавање.
Утрото на 6 август, остан врежано во меморијата на посадата на „Enola Gay“ , дури и додека тие брзо се оддалечуваа од местото на нападот.

„Се свртевме да ја погледнеме Хирошима. Градот повеќе не беше видлив – беше покриен со чад, прашина и урнатини, додека одвнатре се креваше облак што изгледаше како џиновска печурка“, рече навигаторот Теодор Ван Кирк во 2004 година, нагласувајќи го морничавиот факт: „Имаше само три минути откако беше фрлена бомбата, а градот веќе беше исчезнат“.

На копилотот Роберт Луис му се припишува познатата реченица: „Боже, што направивме?“, која ја потврди децении подоцна во телевизиска емисија. Интересно е што тој е единствениот член на посадата кој во 1952 година ја посетил Хирошима.

Судбината на дванаесет луѓе што се најдоа во авионот тоа утро беа неразделно поврзани со тие неколку секунди тоа августовското утро. Иако беа пречекани во САД како херои кои ја завршија Втората светска војна, во истата позиција емоциите беа поделени и сложени.

До крајот на својот живот, командантот Пол Тибетс остана на ставот дека негова должност е да ја изврши наредбата и да ги спаси животите на американските војници кои ќе загинаа во копнената инвазија на Јапонија. Тој никогаш јавно не се покаја. Во едно интервју во 1975 година, тој изјави: „Горд сум на себе, горд сум на она што го направив, да ја планирам операција и да ја изведам совршено. Спијам мирно секоја ноќ“. Тој беше толку решен да избегне какви било протести по неговата смрт што побара да биде кремиран, а неговата пепел да се расфрла во Ламанш, за да не остане неговиот гроб место за антинуклеарни демонстрации.
Копилотот Роберт Луис, чии зборови „Боже, што направивме?“ станаа симбол на морална дилема, носеше потежок емотивен товар. Остана во војската, но поддоцна се посвети на вајарството. Едно од неговите најпознати дела беше скулптура на која се прикажува печурка од атомски експлозии, што многумина го протолкуваа како обид за катарза и соочување со сопствената улога во тој настан.

Иако не бил во „Еноли Геј“ туку во извидничкиот авион,кој го потврдил ведрото време над Хирошима, мајорот Клод Итерли стана најпознатиот пример за посттрауматско растројство предизвикано од атомската бомба. Години подоцна, тој почна да испраќа писма до жртвите на Хирошима, донирајќи пари на сирачиња и намерно правејќи криминални активности за да биде казнет, ​​верувајќи дека не заслужува слобода. Заврши во психијатриски установи, станувајќи икона на пацифистичките движења низ целиот свет.

Навигаторot Ван Кирк, кој почина во 2014 година како последен жив член на посадата имаше прагматичен став. Тој веруваше дека атомската бомба е „помалку зла“ од војната, но до крајот на својот живот предупредуваше: „Никогаш повеќе нема да го користам оружјето. Целиот свет треба да ја научи лекцијата од Хирошима – војната не решава ништо.“